ŁAŃCUCHY

Dom nasz zawieszony między łańcuchami
rozkołysany marzeniem ziemi i nieba
wspólnego losu wybieranego latami
na jednym z końców świata Drogi Mlecznej...
 
Pierwszy łańcuch pochyla nas ku ziemi
ogniwem po ogniwie, mozolnie
splotem po splocie schylonego karku
Jedną po drugiej zanurza nasze ręce między kamienie...
 
Drugi łańcuch mnoży nasze plecy
przez wszystkie algorytmy przedwczesnego świtu
Napięciem mięśni zgłodniałych wolą trwania
przedkłada jeden dzień nad drugi i nad gwiazdy...
 
Trzeci łańcuch prowadzi nas za rękę
codziennie po drogach i bezdrożach
po znanych ścieżkach wśród  błądzących
na spotkanie najważniejsze...
 
Czwarty łańcuch liczy ranne stopy
skwapliwie oswajające ostre kamienie
Znajome utrapienia bierze za dobrą monetę
z ciężarem niepomiernym bierze się za bary...
 
Piąty łańcuch unosi nas ku niebu
ogniwem po ogniwie, krok po kroku
w wyżyny aspiracji nieposkromionej wyobraźni
myślą na przekór grawitacji - ku pewności...
 
Szósty łańcuch zniewala naszą wolę
bezduszną determinacją od urodzenia
linią horyzontu umykającą przed pragnieniami
aż zmęczone zamkną oczy...
 
Siódmy łańcuch uwalnia nas od wszystkiego
za niedolę naszą w ziemi naszej obiecanej
Przelęknionym rankiem i wieczorem
przyzywa czas innego jutra...
 
Ósmy łańcuch karze nas za nierozsądek
i każe myśleć o ośmiu ścieżkach zbawienia
najpoważniej w każdej chwili wieczności
póki istniejemy na zawsze...
 

Copyright © Grzegorz Moss

DWIE WIEŻE - CZYSTA MATEMATYKA ...

Dwie wieże, jedna myśl
Rosły, żyły, liczyły
- jedna wieża plus druga wieża
Strony świata zachwalały światu podzielonemu na dwa
Zachody dodawały do wschodów sumiennie
słuchały, obiecywały, wierzyły ...
Nie odczytały algorytmów - nie pojęły ...
Runęły !

Jeden świat plus dwie wiary
- to dwa światy
Dwa światy razy jedno pragnienie
razy dwie metody i jeden cel
to żal nierówny jedności ...
Dwa światy równe trzem szaleństwom
- każde z osobna i wspólne
Jedno szaleństwo, to tysiąc śmierci
każda śmierć nie równa drugiej i równa
Dwa stalowe ptaki, to o dwa mniej i za dużo o dwa
to jedno celne trafienie w chybiony cel ...

Dwie pamięci plus teraźniejszości dwie
plus wartości przodków w setnej definicji
minus jeden rozum
to wciąż młode zmartwienie ...
Jeden płacz, to nie jeden śmiech
Łza mianownikiem zbyt małym dla myśli
Dwie otarte łzy - to dwie nowe
- tysiąc, to o dwie za mało
o twoje i o moje dwie ...
Jedno okrucieństwo - o jedną więcej, o sto ?
Równanie nie spełnione !

Jedno szaleństwo nie wystarczy śmierci
- śmierć, to nie życie !
Mury nie równają się ścianom
gruzy - murom ...
Nie przeliczyłyśmy jeszcze algorytmu śmierci
- to nie możliwe
że upadłyśmy tak nisko ?

MY TĘ MIŁOŚĆ ...

My tę miłość hodujemy codziennie
nosimy ją na rękach, jak swięta
Karmimy kanapkami przy drewnianym stole
do snu usypiamy gdy zmęczona ...

Wspominamy ją, jak rosła codziennie
w tornistrach naszych dzieci
Na zakurzonych fotografiach sprzed lat
rozpoznajemy ją według wzrostu ...

Obcalowujemy ją naszymi wnukami
pieluchami owijamy starannie
Zasmarkanymi nosami wycieramy o chustki
- nosimy ja na rękach, jak ikonę ...